سرخ شد سایه ی بی پروایی ها ...

صد هزاران تپش از قلب پر از آه بلند ...

لیلی از نغمه ی مجنون عرق شرم به رخ ...

سایه ها سرخ ...

دست ها آیه ی تطهیر نگار ...

صد عطش ...

هجر و فراق ...

صد سکوت و غم و اشک ...

سوزها آیینه ی پنجره اند ...

من و تصویر شقایق ...

من و سرسبزی شرم ...

باز هم سایه ی بی پروایی سرخ شد ...

سرخ ز شوق لیلی ...

و صدای مجنون ...

و نگاه مجنون ...

آه سرسبز نگاهش ز شقایق پیداست ...

باز هم سایه ی بی پروایی ...

سرخ شد٬ سرخ ... !

شعر : اسفندیار کوهی

شهادت حضرت علی نقی علیه السلام رو تسلیت میگم .

ای مسافر !
ای جداناشدنی !
گامت را آرامتر بردار ...
از برم آرامتر بگذر ...
تا به کام دل ببینمت ...
بگذار از اشک سرخ ...
گذرگاهت را چراغان کنم ...
آه که نمی دانی ...
سفرت روح مرا به دو نیم می کند !
و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید !
بگذار بدرقه کنم ...
واپسین لبخندت را ...
و آخرین نگاه فریبنده ات را ...
مسافر من !
آنگاه که می روی ...
کمی هم واپس نگر باش ...
با من سخنی بگو ...
مگذار یکباره از پا درافتم ...
فرق صاعقه وار را ...
بر نمی تابم .
جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز .
آرام تر بگذر .
تو هرگز مشایعت کننده نبودی ...
تا بدانی وداع چه صعب است ...
وداع توفان می آفریند !!!
اگر فریاد رعد را در توفان نمی شنوی
باران هنگام طوفان را که میبینی ؟!
آری باران اشک بی طاقتم را که می نگری
من چه کنم ؟!
تو پرواز میکنی و من پایم به زمین بسته است !
ای پرنده !
دست خدا به همراهت ...
اما نمی دانی
که بی تو به جای خون
اشک در رگهایم جاریست ...

هوا بس ناجوانمردانه پر گرد و غبار . . .

فضای کوچه ها در ماتم یک سوگ ٬ سنگین . . .

و در یک گوشه ای صدها گلستان پشت یک در بود پنهان . . .

و بلبل های وحی و دین و توحید . . .

به سوگ گل چه غمگین . . .

پیامبر رفته بود و یاس او درغم . . .

سرود یاس او ماتم  ٬ عزا بود . . .

و او تنها به یاد لحظه های گرم دیروز . . .

که ناگه با دو توفانی ز نامردی به پا خواست . . .

صدای پای ظلمت کوچه ها را درنوردید . . .

و یاس وحی و عصمت و دین و نبوت . . .

میان در٬ میان حجم دیوار . . .

و یاس ما کبود و در خزان شد . . .

شعر:اسفندیار کوهی